ತಾಲೂಕು ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನವೆಂದರೆ ಕೇವಲ ಒಂದು ದಿನದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವಲ್ಲ. ಅದು ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆ, ಸಾಹಿತ್ಯ, ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಹಾಗೂ ಸ್ಥಳೀಯ ಭಾಷಾ ವೈವಿಧ್ಯವನ್ನು ಸಂಭ್ರಮಿಸುವ, ಚಿಂತಿಸುವ ಮತ್ತು ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ದಿಕ್ಕು ತೋರಿಸುವ ಮಹತ್ವದ ವೇದಿಕೆ. ಇಂತಹ ಸಮ್ಮೇಳನಗಳು ಭಾಷೆಯ ಅಸ್ಮಿತೆಯನ್ನು ಬಲಪಡಿಸುವ ಜೊತೆಗೆ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಗುಣಮಟ್ಟ, ಸಂಘಟನೆಯ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ ಮತ್ತು ಸಮಾಜದ ಮೇಲಿನ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯನ್ನು ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸಬೇಕು. ಆದರೆ ಕುಂದಾಪುರ ತಾಲೂಕಿನ 20ನೇ ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನದ ಸಿದ್ಧತೆಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿದಾಗ ಕೆಲವು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಸಹಜವಾಗಿ ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತವೆ.
ಕುಂದಾಪ್ರ ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಸ್ಥಾನಮಾನ ದೊರೆತಿದೆಯೇ?
ಕುಂದಾಪುರದ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಗುರುತಾಗಿರುವ ಕುಂದಾಪ್ರ ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಈ ಸಮ್ಮೇಳನದಲ್ಲಿ ಸೂಕ್ತ ಸ್ಥಾನಮಾನ ದೊರೆತಿದೆಯೇ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮೊದಲನೆಯದು. ಕನ್ನಡದ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಭಾಷಾ ರೂಪಗಳು ಅದರ ಜೀವಂತ ಶಕ್ತಿ. ಅವುಗಳನ್ನು ಸಾಹಿತ್ಯದ ಮುಖ್ಯವಾಹಿನಿಯಿಂದ ದೂರವಿಡುವುದು ಕನ್ನಡದ ಸಮೃದ್ಧ ಪರಂಪರೆಯನ್ನೇ ಕಡೆಗಣಿಸಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ. ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಸಮ್ಮೇಳನಾಧ್ಯಕ್ಷರೇ ಕುಂದಾಪ್ರ ಕನ್ನಡ ಭಾಷಾ ಅಕಾಡೆಮಿಯ ಅಗತ್ಯವನ್ನು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಿರುವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ಕುಂದಾಪ್ರ ಕನ್ನಡದ ಇತಿಹಾಸ, ಸಾಹಿತ್ಯ, ವ್ಯಾಕರಣ, ಜನಪದ ಹಾಗೂ ಭವಿಷ್ಯದ ಕುರಿತು ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಅಧಿವೇಶನವೇ ಇಲ್ಲದಿರುವುದು ವಿಪರ್ಯಾಸ. ಭಾಷೆಯ ಉಳಿವಿನ ಕುರಿತು ಹೇಳಿಕೆಗಳು ವೇದಿಕೆಯ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಪ್ರತಿಫಲಿಸಬೇಕು.
ಆಹ್ವಾನ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಭಾಷಾ ಶುದ್ಧತೆ
ಸಮ್ಮೇಳನದ ಆಹ್ವಾನ ಪತ್ರಿಕೆಯೇ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಗುಣಮಟ್ಟದ ಮೊದಲ ದಾಖಲೆ. ಆದರೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬಂದ ಭಾಷಾ ದೋಷಗಳು, ಲೇಖನ ಚಿಹ್ನೆಗಳ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿನ ಅಸಡ್ಡೆ, “ಪ್ರದಾನ” ಮತ್ತು “ಪ್ರಧಾನ”, “ಸಮಾನರು” ಮತ್ತು “ಸಮಾನರೂ” ಪದಗಳ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನೂ ಗುರುತಿಸದಿರುವುದು ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಂಘಟನೆಯ ಭಾಷಾ ಬದ್ಧತೆಯ ಕುರಿತು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತದೆ. ಸಾಹಿತ್ಯದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಮೊದಲ ದಾಖಲೆ ಭಾಷಾ ಶುದ್ಧತೆಗೆ ಮಾದರಿಯಾಗಬೇಕೆಂಬುದು ಅತಿಯಾದ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲ.
ಕವಿಗೋಷ್ಠಿಯ ಆಯ್ಕೆಯಲ್ಲಿ ಪಾರದರ್ಶಕತೆ
ಕವಿಗೋಷ್ಠಿಯ ಆಯ್ಕೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಪಾರದರ್ಶಕತೆ ಅತ್ಯಗತ್ಯ. ತಾಲೂಕಿನಲ್ಲಿ ಹಲವು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಸಾಹಿತ್ಯ ಕೃಷಿ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ, ತೀವ್ರವಾಗಿ ಬರೆಯುವ ಮತ್ತು ಕಾಲದ ಸತ್ಯಗಳನ್ನು ಯಾವುದೇ ಹಿಂಜರಿಕೆ ಇಲ್ಲದೇ ಬರೆಯುವ ಕವಿಗಳು, ಲೇಖಕರು ಮತ್ತು ಸಂಶೋಧಕರಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಆಯ್ಕೆಗೆ ಅನುಸರಿಸಿದ ಮಾನದಂಡಗಳೇನು ಎಂಬುದರ ಬಗ್ಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟತೆ ಇರಬೇಕು. ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನವು ಕೆಲವರ ವೇದಿಕೆಯಾಗದೆ, ಸಾಹಿತ್ಯ ಸೇವೆ ಮಾಡಿದ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಮಾನ ಅವಕಾಶ ನೀಡುವ ವೇದಿಕೆಯಾಗಬೇಕು.
ಸನ್ಮಾನದಲ್ಲಿ ಪತ್ರಕರ್ತರ ಕಡೆಗಣನೆ
ಸನ್ಮಾನದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿಯೂ ಇದೇ ಪ್ರಶ್ನೆ ಎದುರಾಗುತ್ತದೆ. ವಿವಿಧ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳ ಸಾಧಕರನ್ನು ಗೌರವಿಸುವುದು ಶ್ಲಾಘನೀಯ. ಆದರೆ ಕನ್ನಡ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮಕ್ಕೆ ದಶಕಗಳ ಕಾಲ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಿರುವ ಪತ್ರಕರ್ತರನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕಡೆಗಣಿಸಿರುವುದು ಬೇಸರದ ಸಂಗತಿ. ಸಾಹಿತ್ಯ ಮತ್ತು ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ ಪರಸ್ಪರ ಪೂರಕ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳು. ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಯ ಬೆಳವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಪತ್ರಕರ್ತರ ಕೊಡುಗೆ ಅನನ್ಯ. ಅವರ ಸೇವೆಯೂ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನದ ಗೌರವಕ್ಕೆ ಅರ್ಹವಾಗಿದೆ.
ಸಂಘಟನೆಯಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಿನ ಕೊರತೆ
ಸಂಘಟನೆಯ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿಯೂ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನಗಳು ಆತ್ಮಾವಲೋಕನ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ. ಸಮಯಪಾಲನೆಯ ಕೊರತೆ, ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳ ವಿಳಂಬ, ವೇದಿಕೆಯ ಗೊಂದಲ ಮತ್ತು ಸಮನ್ವಯದ ಅಭಾವ ಇಂತಹ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳ ಘನತೆಯನ್ನು ಕುಗ್ಗಿಸುತ್ತವೆ. ಇಂದಿನ ಯುವ ಸಂಘಟನೆಗಳು ಹಾಗೂ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಅತ್ಯಂತ ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಆಯೋಜಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನಗಳು ಅದಕ್ಕಿಂತ ಉನ್ನತ ಮಟ್ಟದ ಸಂಘಟನಾ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಪ್ರದರ್ಶಿಸುವ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಸಹಜ.
ಸಮಯ ನಿಗದಿಯ ವಿಧಾನ
ಆಹ್ವಾನ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಭಾಷಣಗಾರರ ಹೆಸರಿನ ಎದುರು “ಮೂರು ನಿಮಿಷ”, “ನಾಲ್ಕು ನಿಮಿಷ” ಎಂದು ಸಮಯ ಮುದ್ರಿಸಿರುವ ಕ್ರಮವೂ ಮರುಪರಿಶೀಲನೆಗೆ ಅರ್ಹವಾಗಿದೆ. ಸಮಯ ಮಿತಿ ಅಗತ್ಯವೇ ಸರಿ; ಆದರೆ ಅದನ್ನು ವೈಯಕ್ತಿಕವಾಗಿ ತಿಳಿಸುವುದು ಹೆಚ್ಚು ಸೌಜನ್ಯಪೂರ್ಣ ಹಾಗೂ ಗೌರವಯುತ ನಡೆ. ಸಾಹಿತ್ಯ ವೇದಿಕೆಯ ಘನತೆಗೆ ತಕ್ಕ ಸಂವೇದನೆ ಇಂತಹ ಸಣ್ಣ ವಿಚಾರಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಪ್ರತಿಫಲಿಸಬೇಕು.
ಪೂರ್ವಸಿದ್ಧತಾ ಸಭೆಯ ಔಚಿತ್ಯ
ಇನ್ನೊಂದು ವಿಪರ್ಯಾಸವೆಂದರೆ ಆಹ್ವಾನ ಪತ್ರಿಕೆ ಮುದ್ರಣಗೊಂಡ ನಂತರ ಪೂರ್ವಸಿದ್ಧತಾ ಸಭೆ ನಡೆಸಿರುವುದು ಅದರ ಉದ್ದೇಶದ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಪ್ರಶ್ನೆ ಎಬ್ಬಿಸುತ್ತದೆ. ಸಲಹೆ-ಸೂಚನೆಗಳನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಅವಕಾಶವೇ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅಂತಹ ಸಭೆಗಳು ಕೇವಲ ಔಪಚಾರಿಕತೆಯಾಗಿಬಿಡುವ ಅಪಾಯವಿದೆ.
ಕೊನೆಯ ಮಾತು: ಟೀಕೆ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಉತ್ತಮಗೊಳ್ಳಲಿ
ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನಗಳು ಟೀಕೆಯಿಂದ ದೂರವಿರಬೇಕಾದ ವೇದಿಕೆಗಳಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ ಟೀಕೆಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಉತ್ತಮಗೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ವೇದಿಕೆಗಳು. ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯಗಳಿಗೆ ಗೌರವ, ಭಾಷಾ ಶುದ್ಧತೆಗೆ ಆದ್ಯತೆ, ಸ್ಥಳೀಯ ಭಾಷೆಗೆ ನ್ಯಾಯಯುತ ಸ್ಥಾನಮಾನ, ಆಯ್ಕೆ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ಪಾರದರ್ಶಕತೆ ಹಾಗೂ ಸಂಘಟನೆಯಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟು—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನದ ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹತೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವ ಅಂಶಗಳು.
ಸಾಹಿತ್ಯ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಭಾಷಣಗಳಲ್ಲ; ಅದು ಭಾಷೆಯ ಮೇಲಿನ ಗೌರವ, ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಮೇಲಿನ ಬದ್ಧತೆ ಮತ್ತು ಸಮಾಜದ ಮೇಲಿನ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ. ಕುಂದಾಪುರ ತಾಲೂಕಿನ 20ನೇ ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನವು ಈ ಟೀಕೆಗಳನ್ನು ಆತ್ಮಾವಲೋಕನದ ಅವಕಾಶವೆಂದು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಸಮಗ್ರ, ಭಾಷಾ ಸಂವೇದನಾಶೀಲ ಹಾಗೂ ಎಲ್ಲರನ್ನು ಒಳಗೊಳ್ಳುವ ನಿಜವಾದ ಕನ್ನಡದ ಉತ್ಸವವಾಗಿ ರೂಪುಗೊಳ್ಳಲಿ ಎಂಬುದು ಕನ್ನಡಾಭಿಮಾನಿಗಳ ಆಶಯ.
ಶ್ರೀಕಾಂತ ಹೆಮ್ಮಾಡಿ
ಸಂಪಾದಕ
